Bir masada oturmuşuz, bira içip nasıl intihar edeceğimizi konuşuyoruz. Şaka değil, hepimizin belli kriterleri var. Mesela ben kusarak ölmek istemiyorum, en büyük korkularımdan biri olmuştur kusmak hep, bu nedenle ilaç içme fikrine sıcak bakmıyorum. Bir de olayın sinematografik açıdan tatmin edici olması lazım, kendimi o yüzden buzların üzerinde derin bir uykuya dalarak donmuş hayal ediyorum, kırmızı bir ruj, dalgalı uzun saçlar. Bu görüntü cazip geliyor.

Bir diğer arkadaşımızın dahice bir buluşu var, şimdi burada söz etmek istemiyorum, bunu geliştirip bir gün para kazanabilir. Hatta daha da ileri gidip intihardan vazgeçebilir. Her ne kadar intihar nedeni para olmasa da. Para var huzur var diye boşa dememişler tabii…

Diğer arkadaşım ise ölüm konusunda benimle benzerlikler gösteriyor. O da kusmak istemiyor, gazı açıp uykuya dalmanın iyi olacağını söylüyor. Bir de aramızda şöyle bir tartışma konusu var; birileri tarafından görülmek istiyoruz. Hani bizi kaybettiklerine üzülsünler istiyoruz, mucit arkadaş bu konuda bize katılmadığını söylese de inanmıyoruz. Ne de olsa herkes arkasında kendisini düşünen birilerini, kendinden kalan izleri görmek ister. Görme şansımızın olup olmadığı konusunda henüz kesinleşmiş bir bilgi olmasa da biz istiyoruz. Bu kendimizi giderayak daha iyi hissetmemizi sağlayacak, çok bencilce olsa da… Hayat bunun üzerine kurulu değil mi zaten? Ölüp gidenlerin arkasından akan gözyaşları onların yaşamlarından ziyade, kendi yaşamımız odaklı değil mi? Ben şimdi ne yapacağım, nasıl onsuz yaşayacağım korkusundan kaybetmiyor muyuz kendimizi? İşte biz de tam bu nedenle, birileri bizsiz nasıl yaşayacağını düşünsün, içi burkulsun istiyoruz. Onları ne kadar sevsek de kendimizi es geçemiyoruz bir türlü.

Konu nereden geldi intihara, güneş de yüzünü göstermeye başlamışken diyorsanız; öyle bir düşüncemiz yok tabii ki. İsteğimizde yok, ölmekten nasıl korkuyoruz aslında ve yaşamak istediğimiz ne çok şey var. Gitmek istemiyoruz bir yere, kalmak biraz yoruyor bu ara sanki.

Bu Yazıyı Paylaşın