Oyuncak Hayatlar

Mantık bir tane olsa da her insanın kendine ait bir doğrusu vardır. Yaptığımızın doğru olduğunu sandığımız zamanlar biçimlendirir ve yön verir hayatımıza. Yaptığı doğrularla mutlu olur, yanlışları ile de mutsuz oluruz. Yaşanmışlık ve yaşanmamışlıklarımızın gerçekçiliği beklide bir dost sahnesinde kendi rolünü bulur. En azından adı “dost” olur.

Çocukluk yıllarımdan bir arkadaşımla görüştük geçenlerde. Onu son gördüğümde, koştur koştur işten eve geliyordu. Yolda iki dakikalık bir muhabbetten sonra o koşuşturmasına devam etmek üzere yoluna devam etti. Ardından bir süre bakakaldım ve “ne deli kızsın, hayatı hiç yürüme hep koş” dedim kendi kendime gülümseyerek. Kim bilir ne planları vardı. Sürpriz yapmaya bayılırdı. Biliyordum, şimdi gidecek sevdiceği gelmeden ona en sevdiği yemekleri, içecekleri sunacaktı aşkıyla birlikte. Çok İdealist, korkusuz, hırçın, güçlü, feminist(abarttım), şen biriydi. Sadece kendine ait doğruları vardı, hiçbir şartta ödün vermezdi özgüveninden, benliğinden… Gözlerindeki ışık engellerdi hayata karanlık bakmanızı. İnsan huzur dolardı öyle biriyle arkadaş olmaktan.
Uzun uzun sohbetler ettik dünlerimize dair, meğer ne çiçekler ekmiş, ne filizler yeşertmişiz. Sonrada hiç acımadan koparmışız tek tek yapraklarını… Yüreklerimizi sevindirmiş, hüzünlerimizi costurmuşuz… Meğerse birbirinden uzak geçen yıllar insanların dostluklarını bitirmiyormuş. Daha da çok biriktirince anlıyormuşsun dostluğunun değerini.
Şimdi baktığımda, son bıraktığımda bir film karesinin hızlandırılmış hali gitmiş, o filmin ağırlaştırılmış hali gelmiş gibi. Çok sıradan bakıyor hayata ve artık hiçbir beklentisi yok yaşama, yaşamaya dair. Işığından bakamadığın gözlerinde, karanlıklar hakimiyet kurmuş durumda.Bir insan ancak bu kadar işkence edebilir kendine, sevdikleri uğruna(belki mecburiyet)kendinden bile vazgeçmek…Yolcu ederken yine ardından bakakaldım ama bu sefer “tüh” leyerek…
Her zaman demişimdir “evren sonu gelmeyen bir bilgisayar oyunu gibi. Birilerinin elinde kumanda bizi oynatıyor yada bizim elimizde kumanda diğerlerini oynatıyoruz.”Anladım ki hayat çok acımasız davranabiliyor bazen aramızdan birilerine. Sen kendinden vazgeçersen, her şey senden zaten vazgeçmiş durumda… O nedenle de kumanda hep benim elimde…
Arzu Candevir Çakır

19.10.2007