Geçmişiyle saklambaç oynarken çocukluğunu kaybedenlerden misiniz? Ve her seferinde kara kediyi seçişiniz bir tesadüf mü yoksa şike mi? Ama hiç bir zaman inanmadınız çocukların şikeci olabileceğine, kendi hayatınızın daimi ebesi olsanız bile…

Geçmiş yazılara, mektuplara, sahilden toplanan taşlara, ilk kez aldığınız sarı gülün kurusuna, onun düşürdüğü saç tokasına, size armağan ettiği oyuncağa, birlikte gittiğiniz sinema biletlerine, peçetenin üzerine yazdığı nota, tebrik kartlarına, düğün davetiyelerine ve tabi ki resimlere bakarken…Tek tek sobelediğiniz anılarınızdan mutlaka gözden kaçanlar olmuştur. Öyle ya her anıyı biriktirmek ve eski bir sandığın içine doldurmak mümkün değil. İşte bu sobeleyemediğiniz anılarınız daim kılıyor ebeliğinizi..

Ve ebeliğiniz körebeliğe dönüşürken korkmuyorsunuz artık yerden yükseklerden…. Ve anneniz odanızı toplamanızı isterken ne kadar haklı olduğunu fark ediyorsunuz… Ve küçük oyuncak bebekler konuşamıyorlar eskisi gibi.. Ve siz hep onun ismini söylüyorsunuz topu her havaya atışınızda.

Bir allah kırmızı bayrak yeşil tuttum kurallar benden….

Bu Yazıyı Paylaşın