En son yazı yazalı bugün tam bir ay olmuş. Evdeki deftere karalayıp kimseyle paylaşmadıklarımı saymazsam tabii. Yazmak garip bir şey, bir şeylerin itelemesi gerekiyor ve ne yazık ki çoğu zaman insanın içini burkan, gökyüzünü olduğundan gri gösteren şeyler yazmaya nedenin olabiliyor. Pek çok şeyde olduğu gibi yazmak kavramında bile insanın binlerce nedene ihtiyacı olabiliyor.

Ancak…

Kimi zaman nedenlerin ötesinde bir isteksizlik oluyor insanda. Bir şey yazmak bir yana kelimeleri kaldırıp bir kenara atmak istiyor. Hiç bir şey konuşulmasın, hiç bir şey anlatılmasın, hiç bir şey anlaşılmasın. Ortada kalsın öylece her şey… Taa ki biri kendini güçlü hissedip bütün kelimelere yeniden anlam yüklemeye çalışana kadar…

O yüzden durdum sanırım. Sessiz cümleler kurdum, küçük harfler kullandım cümlelerimde. İçimden yazdım, kafamda bıraktım cümleleri. Bir yere dökmek, gerçek olduklarını görmek gelmedi içimden…

Şimdi neden diye düşündüğümde öyle gerekiyor diyorum. Şimdi yazmam lazım, en azından neden yazmadığımı yazmam lazım. Bu bile rahatlatıyor. Kelimeleri bir yük gibi omzumda taşımak yerine paylaşıyorum. Birileri duysunlar diye değil, bir yerlerde varolsunlar diye…

Bu Yazıyı Paylaşın