Bu gece yanmıyor sokak lambaları. Her yer zifiri karanlık. Hava klasik; sıcak bir yaz gecesi. Ancak sıcaktan farklı olarak kuvvetli poyraz esmeye devam ediyor. Canım evden hiç çıkmak istemiyor. Zaten çıkmadım, başımın ağrısının geçmesi için bütün gün uyudum desem yanlış olmaz. Zira migrenim nedeniyle zor bir gece ve sabah geçirdim bugün. Radyodakiler ‘niye geldin, keşke gelmeseydin’ dese de iki etkili ağrı kesici içip programı tamamladım. Bir haftanın finali de böyle oldu.

Az önce de canım sokağı izlemek istedi. Mutfağın penceresinden dışarıya baktım. dışarısı zifiri karanlık, sadece rüzgarın sesi duyuluyor, hiçbir şey görünmüyor. Ön tarafa geçip bir de oradan bakmak istedim fakat orada da aynı karanlık. Ağustos böceklerinin sesleri duyuluyor. Her şey karanlığa gömülmüş. Çok gizemli geliyor bu bana. Daha ileriden okey taşlarının sesleri geliyor, belli ki birileri eğleniyor. Bir komşu teyze tiz bir kahkaha atıyor. Çok uzaklardan bir radyo sesi duyuluyor, birileri Türk Sanat Müziği dinliyor. Gizemli gelse de karanlık bir o kadar ürkütücü. Çoğunlukla korkuyorum karanlıktan. Neyse ki dışarıda değilim. Niye böyle oldu peki bu gece? Sokak lambaları neden yanmıyor? Her yer siyaha bürünmüş. Sitenin kış halini anımsatıyor bu bana. Her gök gürültülü gecede, şimşeğin ardından elektrikler gider, her yer simsiyah olur bu sitede kış geceleri. Yerimden kalkıp perdeyi aralayarak sokağı kontrol ederim içgüdüsel olarak. Sanki sokak lambalarını ‘yanar’ vaziyette görebilmek ümidiyle. Bunu görmek için kalkarım fakat yanmaz sokak lambaları. Yanlızca şimşeğin gökyüzündeki ışığı aydınlatır sokağı.

Sokak lambaları yanmıyor bu gece ve ben üzgünüm. Sanki yazın bittiğinin habercisi gibi. “Karanlık ve uzun gecelere hazırlanın” der gibi. Sokak lambaları nasıl yazın bitmesini istemiyorsam, hep yansın sokağımı aydınlatsın istiyorum. Ben perdeyi her aralayışımda naçizane bir ışık görebilmeyi umuyorum…

Özlem Ayalın

Bu Yazıyı Paylaşın