Ağaç alalım dedim, önce olmaz dedi ama kabul etti sonunda. (Beni seviyor.) Kahvelerimizi yaptık, süsledik ağacımızı, hatta abarttık. Bu küçük ağaca bu süsler fazla dedim, “Güzel oldu, kalsın” dedi. “Peki” dedim. (Seviyorum onu.) Küçücük ağaç, taşıyıp taşımamak konusunda kararsızlığını sürdürüyor ama en azından takdire değer bir gayret gösteriyor. Onu küçük odanın köşesine atmış olsak da… (Seviyor mu bizi?)

Bir yıl daha akıp gidiyor. Kaçıncı yılbaşımız bu kutladığımız, yine başladı hesaplaşmalar, son bir yılın raporları ve gelecek yılın kalkınma planları. Herkesin yeni yıla dair yine binlerce beklentisi var, çok şükür! Bu kez liste yapmıyorum; geçen sene yaptığım listeden bir kez daha sınıfta kaldım. (Sigarayı bırakmalıydım, İtalyanca öğrenmeliydim, daha çok kitap okumalıydım, daha az şikayet etmeliydim, daha az tembel olmalıydım vs vs…) Renkli kalemlerim vardı, başardıklarımın üzerini çizecektim, kalemler pırıl pırıl duruyor. Karalamanın keyfi olmayınca madde madde liste yapmanın da bir anlamı kalmıyor.

Bir sürü yeni yıl dileğim var, yazmak sayfalar sürer. Ama söyleyeceğim tek bir cümle var herkese; yaptığınız listelerin üzerini çizdiğiniz bir yıl olsun. Hayatınızdaki antikunti şeyler değerli olsun. Mutlu yıllar!

(Ya bak; birden bire böyle “beni sizler yarattınız cüceleri”nden biri olmak, “herkesi çok seviyorum, herkese mutlu yıllaaaaaar!” diye bağırmak geçti içimden. Neyseki hemen geçti, gitti. Yoksa ne seveceğim tanımadığım insanları…)

Bu Yazıyı Paylaşın