Kurtaracağım sizi, bekleyin!
03. Eki, 2005 
1 Yorum
Ağlama çabalarım boşa gitti. Gözyaşlarım derin ve karanlık kuyuların ıslak boğazlarına takılıp kaldı. Gülümseyiş acı, buruşuk, karmaşık ve soğuk bir surata döndü. Dudaklarım rüzgarla çatlayıp yeryüzüne dağıldı. Şimdi toprağım ben! Devedikenleriyle sarılı, karanlık bir toprak.
Saçlarım milyonlarca kuş yakalayıp hepsini teker teker parçaladı…
Kalplerini canavarın önüne attım. Canavarın kalbinde sonsuzluğa açılan gülleri teker teker yoldum. Cehennem yolundaki tek ustamı, insan yığınlarının tam ortasına gönderdim. Saflık… Öldü…
Taştan bacaklar ve demirden kollarla geri döndüm. Gökyüzüne yükselen “ben”i yerlere çaldı kötülüğüm. Ayrıldım bütün o güleç yüzlü ruhlardan asla gerçekleşmeyecek düşlerden. Daha güçlüyüm ve asla ölmeyeceğim.
Kurtaracağım sizi, bekleyin!
“Vücut bulmuş her ruh
yalnızlığa mahkumdur.”
~ Aldous Huxley
Kahramanlara öğütler’den…
ya da Algı Kapıları olabilir…
emin değilim
ya da yorgunum, ama hala insanım…