Bavullarımı topladım. Fazla bişi tutmadılar zaten… Topu topu 2 bavul. Birinde anılarım vardı birinde hüzünlerim, acılarım. Sadece biraz daha kalmak istedim anılar bavulumu toplarken. Fazla oyalanmışım sanırım ev sahibi hala çıkıp çıkmadığımı soruyordu. Eşyaları topladım hazırım birazdan çıkıyorum diyebildim sadece. Halbuki biraz daha kalmak istiyordum. Güzel anılarım olmuştu burada. Çıkıp gitmek zor geliyordu bana. Üstelik kalmak için bütün şartlarını kabul etmiştim ev sahibinin. Ama gene de çıkmamı istiyordu. Nedenini anlayamıyordum. Başka biriyle anlaştık o gelecek dedi sonra vazgeçti orası hep boş kalacak kimseyi istemiyorum dedi her istediğinizi yaparım dedim ama gene de çıkmamı istedi.

Zaman azalıyordu. Ayrılma vakti gelmişti. Odaya son bir kez göz attım. Manzarası hep güzel olmuştu bu odanın. Her yağmurda tavan aksa da saraylara değişilmeyecek kadar güzeldi. Kalmayı o kadar çok istiyordum ki çıkmayacağımdan korkan ev sahibi elektrikleri kesti. Sonra suyunu kesti. Sonra açık açık çıkmamı çünkü kontratımızın olmadığını hiçbir şeye imza atmadığını, evini terk etmemi istedi. Yapabilecek çok fazla şeyim kalmamıştı gitmekten başka. Ne kadar çok anı varmış bavul zor aldı. Hüzünlerde bir o kadar ağırdı. Vedalaşmaya bile vakit kalmamıştı. Yüzümü bile görmek istemiyordu ev sahibi. Tek suçum 3 aylık kirayı geç ödememdi. Oysa geldiğimde 3 aylık kirayı peşin vermek istedim gecikmeden dolayı özür diledim gelmek istedim ama gelemedim, bu evi daha güzelleştirmek için işlerim vardı yetişemedim dedim ama dinlemedi. 3 aylık kirayı zamanında ödemeliydin dedi. Şimdi çıkmanı istiyorum diye ekleyerek. Ben ömür boyu kalmayı hatta bunun için ne kadar tutuyorsa ödemeyi teklif ettim ama kabul etmedi. Bu evin kirası zamanında ve peşin ödenir yoksa eğer aksarsa kiracı çıkar gider dedi. Dinlemedi. O anlattı ben anlamadım, ben anlattım o anlamadı. Birbirimizle konuştuk ama ikimizde birbirimizi dinlemedik. Sonra çık dedi sadece. Üç harflik tek bir heceyle. Tıpkı aşk gibi.

Kalacak bir yer ayarlamıştım kendime. Ama gene de gitmek istemiyordum işte. Kalmak istiyordum. Daha çocuklarım gelecekti bu eve. Sevdiklerim. Hayallerim gelecekti. Ama olmadı işte. Olmuyor. Kalınmıyor istenmeyince. Ölünmüyor Azrail gelmeyince. Mutlu olunamıyor ait olduğun evinden gidince. Ağlanamıyor herkesin içinde. Yüreğinin her söylemek istediği, söylenmiyor dilinle. Söylesen de fayda etmiyor. Birikmiş keş kelerin kalıyor elinde. Ama sen gene de iyi kilerinle başlıyorsun her söze.

Çıkıp çıkmadığımı kontrol etmek için geliyor ev sahibi sadece, uğurlamak için değil. Zaten kurtulmak için çok uğraştı birde neden uğurlasın ki. Ama gene de dönüp bakıyorum son bir kez eski evime. Belki camdan bakıyordur el sallıyordur yada vazgeçtim diyordur diye ev sahibime. Ama sadece sıkı sıkı kilitliyordu kapıları bir daha dönmeyeyim diye. Perdeleri çekiyordu bir daha görmeyeyim diye.

Özleyeceğim bu şehri, bu mahalleyi, sokaklarında koşan çocukları. Özleyeceğim bu binayı, komşularımı. Ve özleyeceğim eski evimi. Halbuki şimdiden özlemiştim her ne kadar sevmese de beni SEVGİLİM EV SAHİBİNİ. Hoşça kal sevgilim. Yüreğini mesken tuttuğum ev sahibim. Yüreğini boşalttım ve gidiyorum. Bütün anılarım bavulumda. Benden bir iz kaldıysa kusuruma bakma. Yeni kiracın elbet temizler benim izlerimi. Hoşça kal. Yüreğinden taşındım artık ben. Hep mutlu ol sen.

Yazan yöneten ve oynayan:
Gökhan Altıntop

Bu Yazıyı Paylaşın