Örgü örmeyi öğrenmeye çalıştığım iki gündür şişler elimdeyken hep aynı şeyler geçiyor aklımdan. Yerde kocaman bir yumak var, her ilmekte ilerlemeye çalıştığım. İki ters bir düz gidiyorum. İlerledikçe daha güzel oluyor her şey, her satırda daha kalıcı gözüküyor. Tıpkı hayat gibi… Öyle ya da böyle ilerliyor, kimi zaman ilmek kaçırıyorum. Söküyorum o sırayı çünkü henüz hatamı geri alacak kadar usta değilim. Sonra baştan başlıyorum aynı satıra, bu kez daha deneyimli. Kimi zaman yarıda bırakmak geliyor içimden, sıkılıp öylece yerde bırakmak yumağı. Hatta hepsini söküp bir kenara atmak. Sonra diyorum ki “sabret”. Her şeyin güzel olması için bir şans ver. Önce kendine, sonra yerde duran bu renkli yumağa. Bak, sen olmadan ilerlemiyor.

Gidiyorum
geliyorum,
sıkılıyorum başlıyorum
sıkılıyorum bırakıyorum.

O beni bekliyor…

Bu Yazıyı Paylaşın