İbrahim Tatlıses’i şöyle veya böyle tanımayanımız yok gibidir. Hani en azından sokakta geçen bir insana kimdir bu diye sorsanız, bilir.

80 li yıllarda çocukluğunu yaşamış biri olarak bu yanık sesli adamın bir derdi var galiba diye hep acıyarak ve merakla izliyordum. Kasetlerinin satış rekorları kırdığı, vurdulu kırdılı aşklarını, kavgalarını, yakılan otobüslerini hatırlıyorum. Sonra aynı cümbüş 90’larda ve iki binli yıllarda da kendini tekrar ediyor. Tabi artık canının yanmadığına emin olduğum için daha az ilgiliyim olan bitene. Ama bu arada da İbrahim Tatlıses hep evimizde, televizyonda. gazetelerde . Kimi zaman feryat ediyor ağlıyor kimi zaman türkü okuyor kimi zaman kavga ediyor hep anlaşılamadığından yakınıyor.

İlk kez yıllar önce Şişli Adliyesi’nden gene girdiği bir polemiğin sonunda ağzının ayarını kaçırması sonucu hakkında açılan davadan çıkarken görmüştüm. Saçları, kaşları ve bıyıkları simsiyah uzun boyluydu ya da ben o zamanlar pek kısaydım.

İbrahim Tatlıses’i kanlı canlı ikinci kez bugün gördüm. Ofisten arkadaşlarla bir değişiklik yapıp öğlen yemeğini dışardan söylemeyip dışarıda yiyelim dedik. Gözümüze kestirdiğimiz en uygun yer Tatlıses’in işlettiği kebapçıydı. Biz içeri girdikten az sonra o da içeri girdi. Gene aynı siyahlıkta saçlar, kaşlar ve bıyıklar ve biraz da pörtlemiş bir göbek. Bu sefer biraz daha kısaydı ya da ben biraz daha uzun. Yıllarca televizyondan gördüğüm bu adamı kanlı canlı ve sesli görmek bana kendimi TV şovundaki seyirci gibi hissettirdi. Bir ara içimden kalkıp kendisine iki tokat atmak geldi. Yanlış anlamayın sakın sevmediğimden değil, deneysel bir tecrübe yaşamak için

Eee’ Ne var bunda diyeceksiniz hiç mi ünlü görmedin diyeceksiniz.

Gördüm lakin İbrahim Tatlıses bende hep fantastik düşünceler yaratır. Hayatımdaki ve etrafımdaki her sey hiç ama hiç durmadan değişiyor, peki bu İbrahim Tatlıses niye değişmiyor? diye düşünürüm. Emsallerinden farklıdır İbrahim Tatlıses, bir Orhan Baba bir Ferdi Tayfur efendiliği, dinginliği mevcut değildir kendisinde. Orhan Gencebay ve Ferdi Tayfur da zamana karşı kendilerini korumaya çalışsa da yaşlandıkları gözlerden kaçmaz. Çünkü onlar gözlerden uzak yaşamayı seçmişlerdir. Oysa o, sanki hepimiz bu dünyadan taşınıp gittiğimizde bile gene o siyah saç, bıyık ve kaşlarıyla garip şarkılar söyleyecek, adliyelere gidecek, sevgililerini kovalayacak ve ağlayacak gibi.

Kim bilir belki de türünün kalan son örneği olma inadıdır onu bu kadar tutkulu kılan

Bu Yazıyı Paylaşın