Biz bu acıyı unutmadık. Ertelemeye çalıştık, gözlerimiz açık tavana bakıp sabahladık, kulaklarımızda uğultusunu hissettik, korktuk. Herkesin eşit olduğu bir dünyanın nasıl bir şey olacağını gördük, sığınacak birini aradık. Bizden olmayan, bunu yaşamayan, “Korkma, bak geçti.” diyecek birini bekledik. Oysa herkes aynıydı, Tanrı diye bir şey varsa, ki o gün varlığını ilk defa bu kadar derinden hissettirdi, “Lütfen uyanalım artık” diye yakardık. Sesimiz gökkubbede bir yerlerde asılı kaldı, hafızamızda bir film karesi gibi arşivledik siyah beyaz görüntüleri.

Ve bu gece… Bu gece evrenin derinliklerine gömdüğümüz sesimiz çınlıyor kulaklarımızda, görüntüler tüm canlılığıyla gözümüzün önünde.

Bundan yedi yıl önce, tıpkı bugünkü gibi sıcak bir yaz gecesinde herşey ne kadar sıradandı oysa. Aynı geçen günlerimiz vardı, yıldızlarımız parlaktı, denizimizden korkmuyorduk. Bir uykuya yattık ve hiç bitmeyen bir kabusa uyandık. Deprem dediler adına, bu acıya deprem sözcüğü az kalıyordu oysa. Ve biz o gece bilmeden, bir daha hiç uyanamayacağımız bir kabusa yattık. Zihinlerimizde yer edecek derin bir acıya uyuduk.

Enkaz ne demek biliyoruz şimdi. Yıkılan evlerimizin yerine yenilerini yaptık, kaybettiklerimizin ruhlarını artık özgür bırakmamız gerektiğini öğrendik, çığlıklarımızı içimize gömdük ama ruhumuzun bir yanı hep o enkazın altında kaldı. Bu gece yine yüreğimizde bir yer sızlıyorsa, yine gözlerimiz açıksa, bu acıyla yaşamaya hâlâ acemi olduğumuzdandır.

Yakınlarını kaybedenlerin bir kez daha başı sağolsun, bir daha böyle acılar görmeyelim.

Bir daha böyle acı bir şekilde eksilmeyelim…

Bu Yazıyı Paylaşın