“Med-cezir” bekliyormuşum

Hayatta bazı şeyler beklenir. Çok sabırsızlanarak olmasa da, günlük yaşantınızda aklınıza takılmasa da, geceleri uykunuzu kaçırmasa da bazı şeyler “küçük harflerle” beklenir. Ben de bekliyordum en sevdiğim yazarlar arasında yer alan Elif Şafak’ın yeni kitabını, adını koymadan, bilmeden…

Sevdiğim yazarlar arasına “Mahrem” ile katıldı Elif Şafak. Öyle hızlı, öyle nefessiz okudum ki kitabı, bitirdiğimde uzun bir süre bırakamadım elimden. Ve uzun bir zaman sonra bile hala ara ara geriye dönüp sayfalarını karıştırdığım, ilk günkü gibi heyecanla okuduğum başucu kitabım oldu. Mahrem kadar olmasa da Bit Palas’ı, Araf’ı, diğerlerini de sevdim.

Sanırım Elif Şafak’ın yazar kimliğini diğerlerinden ayırmam da cümlelerinden çok “yazmak” kavramına dair cümlelerini de sevmemin etkisi oldu. Varlık için yaptığı bir röportajda kurduğu “Yazmamayı da her zaman bir seçenek olarak gördüğüm için yazabiliyorum” cümlesi basit olduğu kadar etkileyici bence. Yazmak bir ihtiyaç olduğu kadar bir seçenek de olmalı bence. Ya da başka ne anlam yüklerseniz üzerine.

Tanıtım bülteninde Med-Cezir’in Elif Şafak’ın kadınlık, kimlik, kültürel bölünme, dil ve edebiyat konulu yazılarından bir araya getirilmiş bir seçki olduğu belirtiliyor merak edenler için. Bugüne kadar Elif Şafak okumayanlar için iyi bir başlangıç, sevenler için iyi bir değişiklik olabilir.

“gözbebeği: İnsanlarda yuvarlak, hayvanların çoğunda ise dikine elips biçiminde olan gözbebeğinin çapı, irise gelen ışığın miktarına göre değişir. Karanlık ve uzaklık büyütür gözbebeğini; aydınlık ve yakınlık küçültür. Yani bu kararsız çember, ışık varsa küçülür, ışık yoksa büyür. Yakına bakarken de küçüldüğüne göre, yakın olan aydınlıktır, aydınlıktadır. Uzağın payına karanlık düşer. Zaten karanlığı kimse yakınında görmek istemez.

Aşık olunca da büyür gözbebeği; demek ki âşık olunan hep uzaktadır. Aradaki mesafenin verdiği acıyı azaltmak için, maşuka ‘gözbebeğim!’ diye hitap edilir.”

(Mahrem’den alıntı)